Η Πύλη

Η Πύλη

Ο τόπος ήταν σαν νά’ βγαινε από την καταχνιά του χρόνου, 

από τα βάθη της σιωπής και από την καρδιά του Θεού. 

Η πύλη κοίταξε τη γυναίκα σαν άνθρωπος,

κι ας ήταν μόνο μια Πύλη

κι ήταν σαν να της έλεγε,

 “Έλα! Οι φρουροί δεν θα σ’ αφήσουν να περάσεις, 

γιατί δεν κατοικείς εδώ.

Έλα αργότερα”. 

Της μίλησε με αγάπη, 

αδερφική αγάπη,

γιατί ήξερε τον λόγο που βρέθηκε εκεί, 

ώρα πριν το ξημέρωμα. 

Πήγε για να καθαρίσει τον δρόμο, 

και δεν είχε πρόθεση ούτε ολόκληρη τη χώρα να καθαρίσει,

ούτε κι ευχήθηκε ποτέ της κάτι τέτοιο,

αν και συνέβη.

Αυτή το έκανε για το Παιδί,

γιατί λυπάται το Παιδί  όταν βλέπει τα σκουπίδια 

και χαίρεται όταν βλέπει ομορφιές. 

Μόνο γι’αυτό βρέθηκε εκεί και για τίποτ’ άλλο.

Το αγαπούσε το Παιδί μας, 

το αγαπούσε με όλη της την καρδιά. 

Έλεγε πως θα’ ταν ωραία

να μπορούσε να περάσει την Πύλη προτού ξημερώσει,

και να πήγαινε κι αυτή εκεί που ξυπνούν τον Θεό 

με γλυκό τραγούδισμα και ζωηρό,

να τον σηκώσουν από τον ύπνο του 

και ν’ αρχίσει ωραία η μέρα. 

Με καντάδες τ’ουρανού έξω απ’ τα σπίτια των ανθρώπων.

Έφυγε ύστερα από λίγο, 

και η Πύλη μίλησε…

-“Γράψε μια ιστορία. 

Με βασίλισσα την αγάπη

και κομπάρσους όλα τα υπόλοιπα”.