…Μα έτσι είναι κι η Αγάπη.
Ένα τέτοιο παιδί.
Ζωηρό παιδί και φλογερό και γενναιόδωρο˙
ξεχύνεται άμυαλο στους δρόμους
και όλο επιστρέφει χαρούμενο και καταματωμένο.
Θα σου πει τη λύση και θα σπάσει τα διλήμματα.
Θα σου πει αν φέρθηκες καλά.
Θα σε φυλάξει και θα σε γλυτώσει.
Kι αν σου ξαναφανεί πως
είναι τραγικότερο καχύποπτος και τρομαγμένος
να σβήνεις το σπίρτο της,
και πως καλύτερα όρθια να στέκεται κοντά
απαστράπτουσα, αιμόφυρτη και μόνη,
η Αγάπη…
Εκείνη θα σου πει,
“Βάλε με τώρα σε μεγάλο ποταμό, όχι σε ρυάκι.
Το ρυάκι θα στερέψει λίγο πιο ύστερα και θα χαθεί,
μα ο ποταμός δεν χάνετ’ εύκολα.
Σμίγει με άλλους ˙
κι αν είναι να χαθεί θα χαθεί μέσα στη θάλασσα,
θα γίνει θάλασσα.
Γι’ αυτό σου λέω,
θέλησε και ευχήσου με καρδιά,
‘Ας ευτυχήσουν όλοι αληθινά,
στη γη, στους ουρανούς και στις εφτά κολάσεις’.
Κι έτσι θα ξεπλαντάξεις,
κι όλοι θα μπουν σε περιπέτειες
κι εσύ μαζί τους.
Θα βγείτε λίγο απ’ τη βολή σας…
Βάλε με σε μεγάλο ποταμό”.
Add comment
Comments