Κάθε μέρα έμπαινε στον ναό
ένα κορίτσι τόσο μικρό
που ακόμη μετρούσε λάθος τα δάχτυλά του.
Στεκόταν απολύτως ακίνητο. Τα χέρια της ενωμένα σε προσευχή.
Τα χείλη της κινούνταν σαν μυστικό αεράκι.
Ο ιερέας την παρακολουθούσε—
εκείνο το παιδί, μόλις τεσσάρων,
χωρίς βιβλία, χωρίς προσευχές που να'χει αποστηθίσει,
χωρίς λόγια αρκετά σπουδαία για τον ουρανό.
Κι όμως, η αφοσίωσή της γέμιζε τον χώρο.
Μια μέρα ο ιερέας τη ρώτησε απαλά:
"Μικρή μου, τι λες στον Θεό;
Δεν ξέρεις να διαβάζεις,
δεν γνωρίζεις τις προσευχές".
Το παιδί χαμογέλασε.
"Ξέρω μόνο τα γράμματα", του είπε.
«Μου τα έμαθε η μαμά μου και η κυρία μου στον παιδικό σταθμό.
Τα δίνω λοιπόν στον Θεό—
από το Α ως το Ω, ξανά και ξανά.
Και Του ζητώ να φτιάξει με αυτά
όποια προσευχή Του αρέσει".
Add comment
Comments