26 12 1976

Χριστέ μου, Παναγία μου, γλυκιά θαλπωρή στην καρδιά μου…

‘’Aς είναι όλοι ευτυχείς κι ας έχουν όλοι την υγειά τους. Ας βλέπουν τα μάτια τους πάντοτε πράγματα αίσια και καλούς οιωνούς. Ας μη βασανίζεται κανείς’’.

 Το πρόσωπο του Ταξιδιώτη λούστηκε σε μια ανταύγεια από το φως που μπήκε από ένα φεγγίτη που έμοιαζε με φινιστρίνι. Και αυτό το φως το χρυσό του μελιού, έκανε τον Ταξιδιώτη άγιο, και το δωματιάκι Κιβωτό και τη μικρή παρέα ολόκληρη την ανθρωπότητα. 

‘’Δεν έχει τόση σημασία η γνώμη. Γι’ αυτό,ας μην υπάρξει εμμονή από κανέναν να επιβάλλει τη δική του. Και κανείς ας μη προσπαθήσει να διαψεύσει, ούτε να αντικρούσει τη γνώμη κανενός.

Κι ας μη συζητηθούν ούτε τα υπέρ ούτε τα κατά κανενός θέματος..

Ας μη βλάψει κι ας μη βλαπτεί κανείς από κανέναν.

Ας διαφυλλάξει ο ένας τον άλλον από κάθε κακό και από τον κακό του εαυτό.

Ευχή κι επιθυμία και βούληση και διαταγή μου!’

Τον κοίταζα πώς μιλούσε και τον καμάρωνα. 

Είμαι το αίσθημα αυτό της χαρούμενης, της πασίχαρης αγάπης που μοιράζονται δυο φίλοι πανάγιοι, μια στιγμή  που έτυχε να συναντηθούν και να σφιχταγκαλιαστούν. Αυτό είμαι.

Είμαι η μεγάλη, η αυτεξούσια, η παντοδύναμη Αγάπη η Αυθαίρετη σε μια στιγμή που συναντήθηκε με μια όμοιά της. Κι εγώ υπήρξα μάρτυρας της στιγμής,  διότι ήμουν η ίδια η Αγάπη.

Όλα είναι η αλχημεία που έχει Αυτή ως σκοπό. Όλοι οι ρόλοι σε τούτο το μπουλούκι για εκείνη εργάζονται και κατεργάζονται τα διάφορα και είναι όλοι καλοί.  Και εκείνος που θα σου πει, ‘Έλα κοντά μου’ κι εκείνος που θα σου πει, ‘Φύγε από δίπλα μου’.

Οι άνθρωποι με λένε Μαρία. Κι εγώ έτσι συστήνομαι.