Πρόγραμμα Annapoorna – συνέχεια
Τα αποτελέσματα της προσπάθειας των εθελοντών έγιναν αισθητά από πολύ νωρίς. Όχι μόνο μέσα στο σχολείο, αλλά και έξω από αυτό: στα σπίτια των παιδιών, στις γειτονιές, στις αυλές, στον τρόπο που μιλούσαν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Κάτι είχε αρχίσει να κινείται.
Σιγά σιγά ευαισθητοποιήθηκαν οι γονείς και, λίγο αργότερα, ολόκληρο το χωριό. Άρχισαν κι εκείνοι να συμμετέχουν στην προετοιμασία φαγητού, γάλακτος, υλικών. Στην Ινδία άλλωστε το πρωινό δεν είναι 'ένα τοστάκι'∙ εκεί στήνονται κατσαρόλες κανονικά, σαν να πρόκειται για μεσημεριανό. Αυτό που αρχικά σε κάποιους φάνηκε παράξενο, ίσως και ύποπτο, τελικά το αγκάλιασαν. Και όταν το αγκάλιασαν, δεν αγκάλιασαν μόνο το φαγητό∙ αγκάλιασαν μια νέα πραγματικότητα.
Κάτι επίσης αξιοσημείωτο συνέβη και με τους εκπαιδευτικούς. Μετά από παρότρυνση των εθελοντών, οι δάσκαλοι ξεκίνησαν να σερβίρουν οι ίδιοι τους μαθητές. Φαινομενικά μια μικρή κίνηση. Στην πράξη όμως, αποδείχθηκε πως είχε μια δυναμική πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα περίμενε κανείς. Με έναν τρόπο σχεδόν αδιόρατο, δυνάμωσε τη σχέση δασκάλων και παιδιών. Την έκανε πιο ανθρώπινη. Την γλύκανε.
Και ακριβώς επειδή η προσέγγιση του προγράμματος δεν ήταν απλώς οργανωμένη και αποτελεσματική, αλλά βαθιά ανθρώπινη, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να αρχίσεί να απαντά και να δίνει λύσεις και σε άλλα προβλήματα.
Η ομάδα, σε συνεργασία με τις ομάδες ιατρικής μέριμνας του Οργανισμού, άρχισαν να διενεργούν ιατρικές εξετάσεις με κινητές μονάδες στην πόρτα των κατοίκων, και να απαντούν προβλήματα που άπτονται του τόσο σημαντικού τομέα της ανθρώπινης υγείας.
Ταυτόχρονα, άρχισαν να δέχονται μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά στα σχολεία και τα κολλέγια του Οργανισμού για περαιτέρω σπουδές, όχι απλώς δωρεάν, αλλά αναλαμβάνοντας εξολοκλήρου και όλα τα έξοδα των παιδιών. Το φαγητό τους, τα βιβλία τους τα ρούχα τους κλπ. Να σημειώσουμε εδώ ότι στην Ινδία, πληρώνονται δίδακτρα ακόμα και στα δημόσια σχολεία, ακόμα και στο Δημοτικό, και αυτό για πολλές οικογένειες ήταν λόγος της διακοπής της φοίτησης των παιδιών, εξαιτίας της αδυναμίας να πληρώσει η οικογένεια τα δίδακτρα.
Εξασφαλίστηκε πόσιμο νερό για όλους τους κατοίκους, με την εγκατάσταση μονάδας καθαρισμού. Και για να μην υπάρξει άνιση πρόσβαση, δημιούργησαν σύστημα με μαγνητικές κάρτες, ώστε όλοι να ωφελούνται εξίσου, χωρίς παρατράγουδα και εντάσεις στο παρασκήνιο.
Έγιναν επίσης έργα καθαριότητας και υγιεινής, τα οποία δεν ήταν απλώς πρακτικές παρεμβάσεις. Ήταν κάτι βαθύτερο: μια νέα κουλτούρα διαβίωσης. Μια αλλαγή νοοτροπίας.
Το βέβαιο είναι ότι η προσέγγισή τους δεν είχε σε καμία περίπτωση το πνεύμα "πάμε να ταΐσουμε τους κακομοίρηδες". Δεν επρόκειτο για φιλανθρωπία από κάποιους που είναι πιο πάνω προς κάποιους που είναι χαμηλά. Ήταν μια ολιστική ματιά που έβλεπε τη ζωή ως σύνολο και απαντούσε σε ό,τι προέκυπτε. Μέσα από τη στενή συνεργασία με τους κατοίκους, το χωριό καλυτέρευε μέρα με τη μέρα. Όχι μόνο ως εικόνα, αλλά ως τρόπος ύπαρξης. Οι άνθρωποι μάθαιναν να νοιάζονται για τον οικισμό τους και να τον φροντίζουν οι ίδιοι.
Μεγάλη έμφαση δόθηκε στην τακτική συμμετοχή των παιδιών σε δράσεις υπηρεσίας προς την κοινότητα, ώστε η προσφορά να γίνει πράξη που εκπαιδεύει.
Παράλληλα διεξάγονταν εκπαιδευτικά εργαστήρια ανθρωπίνων αξιών. Ένα σύστημα όπου η καλλιέργεια του χαρακτήρα και του πνεύματος υπηρεσίας δεν ήταν κάτι "παράλληλο" , αλλά ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονταν όλα, συν την ακαδημαϊκή πρόοδο.
Και όταν τα πράγματα μπήκαν σε έναν ρυθμό, σειρά πήρε ένα δεύτερο χωριό. Και όταν σταθεροποιήθηκε το δεύτερο, ακολούθησε ένα τρίτο. Και έπειτα ένα τέταρτο χωριό. Έτσι, με έναν τρόπο που θύμιζε ζωντανό οργανισμό, το πρόγραμμα άρχισε να απλώνεται.
Μέσα σε λίγους μόλις μήνες από την επίσημη έναρξή του, είχαν ήδη δημιουργηθεί 90 κέντρα. Και από εκεί, καθημερινά, λάμβαναν πρωινό 10.000 μαθητές.
Το νούμερο από μόνο του είναι εντυπωσιακό. Όπως και οι ταχύτητες και η αρτιότητα του όλου εγχειρήματος. Μια αίσθηση ότι δεν πρόκειται για μια τυχαία καλή προσπάθεια, αλλά για ένα σύστημα που χτίστηκε με σοβαρότητα, πειθαρχία και όραμα, από άτομα απολύτως αφιερωμένα σε αυτό.
Σταδιακά δημιουργήθηκε ένα απίθανο δίκτυο ανθρώπων. Χιλιάδες εθελοντές, γονείς, εκπαιδευτικοί, συνεργάτες, υποστηρικτές, τοπικές κοινότητες, και η Πολιτεία. Ένας μηχανισμός που δεν έμοιαζε πια με "ομάδα βοήθειας", αλλά με μια ολόκληρη κοινωνία σε κίνηση. Και όσο μεγάλωνε, τόσο περισσότερο γινόταν αυτονόητο ότι αυτό το έργο δεν σταματά.
Έτσι το πρόγραμμα έφτασε στα σημερινά του μεγέθη. Μεγέθη που μοιάζουν σχεδόν απίστευτα όταν τα ακούς πρώτη φορά: δέκα εκατομμύρια παιδιά σιτίζονται καθημερινά. Eκατομμύρια οικογένειες που αισθάνονται πολύ καλύτερα.
Εντούτοις, η ποσότητα δεν έγινε ποτέ άλλοθι για προχειρότητες. Προφανώς, το ήθος της προσέγγισης τους είναι τέτοιο ώστε επιδιώκουν η ποιότητα του φαγητού που θα καταλήγει στα παιδιά να μην είναι διόλου μικρότερη από αυτήν που αξιώνει ο κάθε πολιτισμένος ανθρωπος, και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Οι συνεχείς ποιοτικοί έλεγχοι, η έρευνα αγοράς, η οργάνωση της διανομής, οι διαδικασίες υγιεινής, ακόμα και το ότι φροντίζουν το φαγητό να φτάνει στα παιδιά ζεστό—δεν ήταν απλώς τεχνικές λεπτομέρειες, ήταν πράγματα που αναλάμβαναν συχνά οι ίδιοι οι επικεφαλής του προγράμματος.
Την ίδια στιγμή, ενίσχυαν την τοπική οικονομία: στήριζαν γεωργούς, παραγωγούς, μικρές επιχειρήσεις. Το έργο δεν προσέφερε απλώς φαγητό. Έδινε κίνηση. Έδινε ζωή.
Συνεχίζεται...
Useful links:
annapoorna.org.in
Sri Madhusudan Sai Global Humanitarian Mission
One World One Family World Cultural Festival 2025
Add comment
Comments