Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς που είχε έναν υπουργό πολύ πιστό και σοφό. Ο υπουργός είχε μια παράξενη συνήθεια: ό,τι κι αν συνέβαινε, καλό ή κακό, έλεγε πάντα:
«Ό,τι γίνεται, γίνεται για καλό».
Μια μέρα, ο βασιλιάς τραυματίστηκε σοβαρά και έκοψε το δάχτυλό του. Πονούσε και ήταν εξοργισμένος. Ο υπουργός, πιστός στη συνήθειά του, είπε πάλι:
«Μεγαλειότατε, ό,τι γίνεται, γίνεται για καλό».
Ο βασιλιάς θύμωσε πολύ.
«Πώς μπορεί να είναι καλό που έχασα το δάχτυλό μου;» φώναξε.
Και διέταξε να ρίξουν τον υπουργό στη φυλακή.
Λίγο καιρό μετά, ο βασιλιάς πήγε για κυνήγι στο δάσος. Εκεί τον έπιασαν μέλη μιας φυλής που ήθελαν να τον θυσιάσουν στους θεούς τους. Όταν όμως είδαν ότι του έλειπε ένα δάχτυλο, είπαν πως δεν ήταν “ολόκληρος” και άρα ακατάλληλος για θυσία. Έτσι τον άφησαν ελεύθερο.
Ο βασιλιάς τότε κατάλαβε ότι πράγματι το κακό που του συνέβη τον έσωσε. Γύρισε πίσω και διέταξε να φέρουν τον υπουργό από τη φυλακή.
«Είχες δίκιο», του είπε. «Το ότι έχασα το δάχτυλό μου ήταν για καλό. Αλλά πες μου, τι καλό ήταν για σένα που σε έβαλα φυλακή;»
Και ο υπουργός απάντησε ήρεμα:
«Μεγαλειότατε, αν δεν ήμουν στη φυλακή, θα ήμουν μαζί σας στο κυνήγι… και επειδή εγώ είμαι ολόκληρος, θα θυσίαζαν εμένα στη θέση σας.»
Έτσι ο βασιλιάς έμαθε ότι πολλές φορές δεν βλέπουμε αμέσως το καλό μέσα σε ένα κακό.
Add comment
Comments