Το Παζάρι

Το νόμισμά σου, φίλε μου;

Τι έχεις μες στην τσέπη σου,

και τι έχεις κατά νου;

Στην αμμουδιά κάποιας ακτής

ξάπλωσα τούτο το σώμα,

και είπα ένα τραγούδι για έναν φίλο σαν κι εσένα,

που’χει μια τσέπη σαν και τη δική σου,

και ίδιο λογισμό.

🇬🇧

Στην άμμο εκείνης της ακτής

που όλο χαμογελούσε 

και στον ελαιώνα,

ύψωσα το παλάτι μου

και υποδέχτηκα τους Φίλους μου. 

Τώρα όλα πέρασαν στα χέρια μου

και δεν πειράζει.

Τίποτα δεν μου φαίνεται σημαντικότερο απ’ τ’ άλλα.

Σ’ αυτόν τον κόσμο, τον Καπετάν Φασαρία —

για τίποτα μην κάνεις φασαρία.

Τούτο το σώμα πονούσε εύκολα,

μα ήταν ακόμη, βλέπεις, 

κάπως σφριγηλό.

Άνθρωποι περιμένουν και εικάζουν,

μα εκείνη, τόσο μακριά απ' την ακτή

και απ' τα γρασίδια του ελαιώνα

αχνανασαίνει  εμπρός

στον Κυνηγό,

εκείνον τον Στεγνό που κάνει πως δε βλέπει.

Αλλά δεν την πειράζει.

Κάποιος κάθεται 

σιωπηλός σε τούτο το τραπέζι

και τι θέλει από μένα;

Τίποτα δεν απέμεινε,

τίποτα να υπάρξει,

τίποτα δεν θα είμαι,

Είμαι!

Κάποτε ήταν ισχυρός,

κάποτε ήτανε βρικόλακας,

μα όχι πια.

Τα δάκρυα δεν είναι δικά μου,

ούτε κι ο μόχθος.

Έχω μονάχα ένα αδελφό 

που όλο φοβάται,

όλο μετανιώνει, 

κι εγώ πονώ μαζί του,

και σε καταλαβαίνω.

Για την αγάπη παζαρεύω. 

Για την αγάπη μόνο.

Το πουλί που τραγουδά 

ευλογημένο είναι 

διπλά και τρίδιπλα.

Η μια ευλογία για το τραγούδι,

η άλλη για το τραγούδι μες στην ερημιά,

η τρίτη για τη λήθη.

Και το αγόρι κλαίει…

Καλό σημάδι.