Αν τό' βρισκα το ρίκσω έξω από το σπίτι, θα του τό'δινα το μισό μου βασίλειο όπως του τό ' χα τάξει - με τέτοια ζέστη και με τέτοια σκόνη- αλλά δεν το πέτυχα. Το περπάτησα λοιπόν μέχρι εκεί που κάνουν πιάτσα τα ρίκσω στην κεντρική πύλη του Νοσοκομείου.
Σταμάτησα σε μια άκρη γιατί το κτίριο που ορθωνόταν μπροστά μου ήταν σαν να με κοιτούσε. Σαν να μου έλεγε κάτι. Στάθηκα μες στη φασαρία , σε μια άκρη, και απλά κοιτούσα τους γερανούς με τι νωχελική χάρη 'ταξίδευαν' στον αέρα τις μεταλλικές κυρτές δοκούς που θα έδιναν την τελική μορφή στον τεράστιο τρούλο του κτιρίου που θυμίζει Καπιτώλιο.
Δεν ξέρω αν ήταν η ζέστη μέσα στη ντάλα του μεσημεριού ή αν ήταν η σχεδόν μηδενική ταχύτητα που οι τεράστιες δοκοί γλιστρούσαν στον αέρα, ή η επιμονή του κτιρίου να με κοιτάει σαν να μου λέει κάτι, ή αν ήταν όλα αυτά μαζί, αλλά η όλη σκηνή με πήγε κάπου...σε μια κατάσταση που δεν θα την έλεγα διαλογιστική, αλλά σχεδόν υπερβατική...
Παρακολουθούσα καθημερινά την πρόοδο του έργου, όπως έμπαινε στην τελική του ευθεία για να παραδοθεί εγκαίρως για τα 100ά γενέθλια του Sathya Sai Baba, στις 23 Νοεμβρίου. Περίμεναν και τον Πρωθυπουργό...
Δεν έχω ξαναδεί τόση δουλειά, νυχθημερόν, τέτοια ταχύτητα και τέτοια αφοσίωση. Ο τόπος έμοιαζε με κυψέλη που βούιζε — αγκαλιασμένος από κάθε λογής λουλούδια και παιδιά, τυλιγμένος σε μια ατμόσφαιρα αγάπης χωρίς αιτία, και του παράτολμου με αιτία. Μια ζωντανή στιγμή όπου, 'η ακούραστη προσπάθεια απλώνει τα χέρια της προς την τελειότητα', που λέει και ο μεγάλος ποιητής τους, ο Tagore.
Και τέτοια αρτιότητα εκτέλεσης! Οι ίδιοι οι ειδήμονες που είχαν δηλώσει ότι ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί το έργο μέσα σε ένα τόσο στενό χρονικό περιθώριο, έμειναν άφωνοι μπροστά στην ακρίβεια ίντσας που επιτεύχθηκε σε αυτό το μεγαλειώδες οικοδόμημα.
Κάθε πρωί μας έδειχνε ένα καινούργιο πρόσωπο, πιο ωραίο ακόμη… Ποτέ μου δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα!
Ένα νοσοκομείο 600 κλινών, χτισμένο στη μνήμη Εκείνου που αγαπούν. Όπως και τα άλλα νοσοκομεία που έχουν δημιουργήσει στην Ινδία, στη Σρι Λάνκα, στα Φίτζι, στη Νιγηρία και στο Κλαρκσντέιλ, στο Δέλτα του Μισισιπή, έτσι και αυτό δεν χρεώνει απολύτως τίποτα.
Από την καρδιά του κεντρικού λόμπι του νοσοκομείου στέκεται, το άγαλμα του Sri Sathya Sai Baba, ύψους 6,5 μέτρων, σμιλευμένο από έναν μονολιθικό όγκο αψεγάδιαστου μαρμάρου Carrara, μια προσφορά από καρδιάς των Ιταλών και Ελλήνων πιστών και φίλων.
Το κοιτάς και δεν είσαι σίγουρος αν αναδύθηκε ή αν ήρθε ουρανοκατέβατο, αλλά σύντομα ο νους σταματά να σκέφτεται, σαν να αρπάζεται από τη μεγαλοπρέπεια και την ιερότητα της Μορφής. Λουσμένη στο φυσικό φως, η γαλήνια μορφή του Baba υποδέχεται κάθε ασθενή και επισκέπτη για να καταλαγιάσει την αγωνία του και να του δώσει κουράγιο και να του δώσει ελπίδα.
Το Νοσοκομείο αυτό ήταν δώρο γενεθλίων! Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο, το πιο γλυκό, το πιο μεγαλειώδες απ' όλα. Γιατί αυτό που είδαμε είναι ότι, τελικά, τα έργα αυτά — τόσο τεράστια σε κλίμακα και αξία — ξεκίνησαν, ολοκληρώθηκαν και συνεχίζουν να παραμένουν βιώσιμα επειδή κάποιος αγάπησε πολύ.
Στην αρχή, ένας.
Ύστερα άλλος ένας, κι άλλος ένας, κι άλλος ένας, κι άλλος ένας…
Στο βίντεο θα ακούσετε κάποιον να λέει ότι δεν γνώριζε πως αυτό που τελικά επιτεύχθηκε ήταν στην πραγματικότητα ανθρωπίνως αδύνατο. Είναι ο Project Manager αυτού του έργου, και πολλών άλλων.
Και θα ακούσετε τον Guru να μας δίνει 'Τη Συνταγή', με την απλότητα που χαρακτηρίζει τις μεγάλες αλήθειες και με τη γαλήνια αυθεντία της εμπειρίας, με την άκρα ταπεινότητα και με τη μεγαλοσύνη του Αληθινού Ανθρώπου:
"Ο λόγος που το κάνουμε αυτό είναι επειδή πρέπει να γίνει".
Σπουδή πάνω στην αγάπη, την αφοβία και τον μερακλή τον άνθρωπο που παίζει ανοιχτά γιατί δεν παίζει για λογαριασμό του. Σπουδή πάνω στη βουτιά στο κενό.
Πάρτε μια γεύση:
https://youtu.be/XIXrUaYZOy4?si=iTg-mW6QSmj2xHi_
(Βίντεο: saiprakashana.org)
GB Read in English They Didn't Know It Was Impossible
Add comment
Comments